If I Ever Let You Go

Breeze is all over my face
freezing me to the bones,
thinking of letting you go,
makes me feel incomplete,
if only a thought could make me
feel like I'm out of breathe
what would I do
without u in my life,
would you ever realize?
this pain I'm going through,
for me there's no place
to fall in if I ever let go,
if I ever let go...

Image-2

Where Do I Belong?

My eyes have become seas,
Waves of memories are hitting the shores..
Dropping down from the eyes like tears...
Every passing minute is wounding..
Every wound has become a goal..
Those goals have become milestones of my love...
I'm a river that got tired running long distance..
Meandering into dust without reaching any sea-shore...
I'm a dream that walked out of the eye..
I don't belong to any of the two eyes...
Has my love turned into friendship?
Has my life become an unanswered question?
Is there any name for this relationship?
If so, is there any possibility to separate it?

Thani Wennata Mage Lowe Lyrics - Victor Rathnayake

පරසතු මල

එවන් කාලයක් තුළ,

ජීවිතයේ වැට කඩුලු නොදැන ඉගිළ ගියෙමි..

එවන් කාලයක මැවූ අනන්ත වූ සිහින...

සැබෑ ආදරයක්ද වත් නිසිලෙස නොමදැන,

බැඳුනු පෙම් සිතේ නාමයෙන්..

ඇය සිහිනයක්ම විය සදහටම,

මගේ හුදෙකලා හද පතුලේ වැජඹුන,

මගේ දෑස් පියවෙන දිනයක,

මාත් සමඟම මතක කවුළු වසාගන්නට උරුම,

මගේ මතකයෙම වැලලී නොයන මතකයක් සේම,

රැඳෙනු ඇත නොසිඳී කිසිදිනෙක..

සිනහවන්නට ඇගේ සුරත එක්කර ගෙන මගේ දෑත් මත මට,

නොහැකි වූයේ මගේ වරදින් නොව,

පරසතු මලක්ම විය ඈ,

තවත් හදවතක් සනසන...

සදා බැඳි පෙම්...

සදාකාලික නොවූ ලෝකයෙ,

සදා පෙම් බැන්ද හින්දද,

මෙදා මගෙ සිත පාරවන්නේ..

ගෙවෙන අදට වැඩියෙන්,

හෙට ලබන දවස නම් මට,

විඩාවක් බව පමණක්,

දනිමි හොඳටම සිතින්..

බිඳුනු සෙනෙහස ගොඩනගන්නට,

පාරවා සිත දුරක යන්නට,

මගේ හද තුල ඉඩක් ඇත්තේ,

දිවිය ඇති තුරු ඔබට පමණක්ය...

Hitha Dura Handa Lyrics- Athma Liyanage

මගේ තනිකම...

 

අඳුරේ තනිවුනු ගිමන් නොනිවන, මගේ සිතුවිලි, 

ඔබට නොකියමි, ඔබෙන් සඟවමි, 

කියන්නට වුවමනා තිබුනත්, 

අයිති නැති බව දැනෙන හින්දා..

දිනක් දෙකක් මගෙ ලඟින් නැතිවිට, 

ලඟම දැවටුනු සුවඳ දැනෙනවිට, 

සිතෙයි දැනටත් සොය දිව එන්නට,

නමුදු මගෙන් ඔබ වෙන්ව ඇති බව 

පසක්කොට මට වැටහෙනවා නිතරම,

ඔබේ නිකැලැල් සුමුදු සිත මත, 

මගේ ස්නේහයේ මල් එකක් මත එක, 

දිවිය අතු මගක රැදෙන තුරු, 

පුදන්නට ඇති නම් සිතෙයි මට...

තනි ඇතත් මේ ගෙවෙන මොහොතත්, 

හුදෙකලා වූ මෙ ගෙවුනු දෙක තුනත්, 

ඔබ නැතිව මං විඳවපු තරම් නම්, 

ඔබට කිසිදා දැනෙනු ඇතිවේද...

Your love...

සිතක් සිර කර...

නැගෙන්නට හිරු, ඈත අර කඳු මුදුනින් තවත් ඇත්තේ පැය කිහිපයකි.
දිනක් ගෙවී තවත් දිනකට ලොව පිය නඟන මෙවන් හෝරාවක,
මගේ සුසුමත් මමත් පමණක් ඉතිරි මගේ මේ පාලු ලොව තුල,
ඉරක් ආයෙ කවදා නම් නැගේවිද?
සිතක් පතුලක පෙමක් හිර කර, ගෙවන දවසට සියදහස් වතාවක් විඳවන,
අතීතය මත රැඳුනු සිතුවිලි,
නිමක් වන්නේ නම් නැත කිසිදිනෙක.
සිතේ විරහව, නෙත'ඟ කඳුලද,
හද සුසුමක්ද, හැර යමක් උරුම නැත මට මගේ ලොව තුල.
ආදරය පිවිතුරුම විදියට, අතට අරගෙන මල් අසුනක තබා මම,
ඊයේ මෙන් අදත්, මහත් වූ හද භක්තියෙන් හිඳ,
පුදන්නට සැරසී හිඳිම් තවත්,
ඔබ ඒවිදො සිට පෙර මග බලා..