මටත් ආදරේ බව

අනන්තයකට පෙම් කරන්නේ
කිසිත් නොපතා ඔබෙන් මං
ඇසක් නොගැටී කල්පයක් කල්
සිටින්නේ ඔබ නිසයි මං

ලොවක් අතහැර දිවි ගෙවන්නේ
ඔබ මගේ ලොව නිසා නම්
වරක් හෝ පවසන්න මට අද
මුළු සිතින් ආදරෙයි නම්

සිහින් සරයෙන් සිතට ගෙනෙනා
හුදෙකලාවෙ සිතුවිලි වුනත්
නොදැනෙනා ලෙස මගේ සිතින් මා
පවන වෙත මුසු කරන්නම්

නැතත් අහිතක් කිසි කලකදී
නුඹගැනම මගේ සිත අගින්
මටත් ආදරේ බව අහන්නට
ඔය මුවින් ආසයි මමත්...

If I Ever Let You Go

Breeze is all over my face
freezing me to the bones,
thinking of letting you go,
makes me feel incomplete,
if only a thought could make me
feel like I'm out of breathe
what would I do
without u in my life,
would you ever realize?
this pain I'm going through,
for me there's no place
to fall in if I ever let go,
if I ever let go...

ආදරෙ මං කරන තරම්

ආදර මල් පොකුරු පිටින්
මහ සාගරයක් තරමට
නෙලන් ඉඳිමි මග බලාන
ඔබ කොහේද සොයමින් මම

මතක සිතේ ඇති තරමට
වේදනා ගෙනෙයි අද මට
තටු ඇවිදින් දුක් ගින්නට
ඇවිලෙයි මුළු හද මඩලම

ඔබ නැති විට ලඟින් මගේ
තනිකම විතරයි උරුමේ
ජයසිරි මහ බෝ සමිඳුන්
නැති මහමෙවුනාව වගේ

ඉර නැඟවිත් එළිය බෙදා
පුබුදයි හැමකෙනෙකුගෙ සිත්
මගෙ හිරු නැති මේ පෙම් ලොව
සදා අඳුරෙ ගිලෙනව අද

පවස නිවන දිය උල්පත්
වෙහෙස මකන මහ දිය වැල්
කොතෙක් ඇතත් මේ මිහිපිට
බැරිවෙයි මගෙ ගිනි නිවන්න

හිතටත් මගෙ නෙත් දෙකටත්
පිං මදි ඔබ ලැබ ගන්නත්
හිත යට කොතරම් ඇඬුවත්
දුක අඩුවක් නෑ අදටත්

ආදරෙ මං කරපු තරම්
සිහිනෙන් ඔබ පෙනෙන තරම්
මා ළඟ නැති දිනයක නම්
විඳවනවා මම එතරම්

ආදරයෙන් ජීවිතේම
පුරවාගෙන වෙනුවෙන් ඔබ
කඳුලැලි මං සඟවගෙන
සැනසෙමි ඔබ දෙස බලාන

කඳුලැලි බෝමයි...

කඳුලැලි බෝම නෙතු අග මට දැවටෙන්ට
සිතුවිලි බෝම ඔබ ලඟ මට වැලපෙන්ට
ගිලිහුනු මතක ඔබ මට සිහිකරන විට
ඇයි මට කඳුලු දුන්නෙත් හිත පාරන්ට

හිමිවුනු පෙමට කවුරුද හැඬුවේ දුකට
ලෝකය ගැරහුවත් පෙමකට නෑ මුලා කර
සිතුවිලි වුවත් යළි එක් නොවෙනා කලට
කුමට යළිත් අපි හමුවේ නම් පුරුදුකොට

සිතකින් සිතක සිතුවිලි සුව නොදේ නම්
කුමකින් කුමක් මට සිදුවී ගියාදෙන්
ලෝකය වුනත් නිති නුඹ ලඟ රැඳේනම්
කුමට ඉතින් තනි මා ගැන කල්පනාවන්


(~ තරිඳු පතිරණ ~)

අද මගෙ එකම පැතුම

ආදරය යන වදනට අරුතක්
සොයාගෙන මම දුරක් ගෙවමින්
පිය නැගූ ඒ මතකයන් අතර
සැඟව යයි මගේ සිතුම් පොදි වැල්

ඔබේ හඬ දෙසවනේ දැවටී
පුබුදවූ සිත නැවුම් සිතුවිලි
දෙවසරකට පසුවද තවම එතනම
හිරවෙලා ඉකි ගසයි සීරුවට

නෙතඟ මායිමට වෙලා ආදරෙන්
කිවු රහස් හෙමි හෙමින් රැවු දෙමින්
සිහින ලෝකෙන් මිදෙන විටකට
මවයි කඳුලැලි මගෙ නෙතින්

මා තරම් මේ විසල් පොලොව මත
නුඹට පෙම් බැඳි සිතක් තවත් නැත
නමුත් අද මගෙ එකම පැතුම නම්
මට වඩා මගෙ සිතට වඩා
පෙම් කරන සිතක් හමුවෙවා නුඹට හෙට

යන්නෙමි...

දෙසවන් වුනත් ලොව ගැන දැන උන්නා..
දෙනුවන් පුරා එහි අසිරිය නිති මැවුනා
කම්මුල් මතට එකිනෙක කඳුලැලි වැටුනා
හදවත සොරාගෙන ඇය යළි දුර ඇදුනා

දකිමින් දසුන් සනසවමින් සිත මත්තේ
අසමින් සතන් පිළිබඳ මේ දතයුත්තේ 
පවකින් වුනත් විඳවන මගෙ සිත මත්තේ
සතුටින් කියමි ඇයටයි මං පෙම් බැන්ඳේ

දිවියෙන් අඩක් ඔබ ගැන සිතමින් ඉඳලා
වෙනයම් කෙනෙක් ගැන සිතනට නොහැක මෙදා
රුවලින් මිදී පාවෙන ඔරුකඳ විලසා
යන්නෙමි ඔබෙන් සමුගෙන මං සැඟවීලා

පුරුද්ද

පෙරළෙන ගලක් ලෙස පෙම් බැන්දාට
ගොඩ දිය ගලන සයුරට ලුණු පොදක් ලෙස
ගලනා වැහි වැටුනත් ගොඩ ගලන්නට
පෙරදා මතක මැවුනා..දෝ සිතක් යට

හැමුවත් සුලඟ දෙසවනෙ සිත නොරැඳෙන්න
වැපුරූ කඳුළු මදි වුනි නම් මගෙ නෙත් දෙකට
අසා සිටිමි බොරුවූ ඉසිවර වදන් මග
දුකක් නැතත් කඳුළු ඉනුවෙ පුරුද්දට


( ~ තරිඳු පතිරණ ~ )

ඔබට මා හැර ජීවත් වීමට සිදු වේ..

මා අමතක කරනු මැනවි
මේ සමුගැනීමයි ඔබෙන්..
ඔබට මා හැර ජීවත් වීමට සිදු වේ...
මේ ඔබේ ජීවිතයයි, මේ ඔබේ මාවතයි..
ඔබට මා හැර ජීවත් වීමට සිදු වේ...
ලෝකයම ඔබේ වනු ඇත
එය මගේ පැතුමයි
සියළු අහුසස් ඔබේ වනු ඇත
එය මගේ පැතුමයි..
ඔබේ වෙරළාන්තය ඔබමය
ඔබේ ජීවනය ඔබමය
හෙටදිනේ වැයෙන ගී තනුව ඔබමය
හෙට දිනේ ලියැවෙන වෘතාන්තයද ඔබමය
අදහමින් ඔබ ගැනම
ඔබේ දෙවි ඔබම වන්න..
සිසිරයේ රෑකල මම වෙමි
ඔබ නව දිනයක උදාවකි
ඔබට මා හැර ජීවත් වීමට සිදු වේ..
වසන්ත සිසිලට පිපෙන දින අතර
ඔබට මා හමු වනු ඇත
අපේ මාර්ග රැඳෙන සිතලඟ
ඔබට මා හමු වනු ඇත..
කෙසේ හෝ කෙදින හෝ
නැවත මා මුණගැසෙන්නෙමි
මේ මගේ ගිවිසුමයි
සැමවිටම සැමතැනම
ඔබේ ළඟ රැඳෙමි
මේ මගේ ගිවිසුමයි..
ඔබට මා හැර ජීවත් වීමට සිදු වේ...

නුඹ නොලැබුනත්

මට හිමි පෙමට මම ලියනෙමි නුඹෙ නමට
පෙම්හද අරුණ පෙම් මනසට තේරෙන්ට
අරුණක් පිබිදෙන්නේ ඝනදුර දුරලන්ට
දෑසත් නොහඬා හද දුක් දෙයි වුන දේට

පෑරුනු සිතට නුඹ ආවේ මන්ද ලඳේ
පීදුනු හීන මට ගෙනැවිත් දුන්න ලඳේ
අහිමි බවත් දැන දැන පෙම් කලෙමි ලඳේ
යාවුනු කඳුළු නුඹ ඇයි මට උරුම කලේ

නුඹ නොලැබුනත් පෙම් කල නුඹෙ නමට
නුඹ මගෙ ලොවට එන්නැති බව දැනුනු කල
ඉකිබිඳ වැලපුනත් යළි ඔබ රැකගන්ට
තනියට පෙම් බැඳේ නුඹ නැති අඩුව පුරවන්ට

( ~ තරිඳු පතිරණ ~ )

පෙමක මහිම

පෙමක මහිම පෙම් කල විට දැනගත්තා
රුවක මහිම රුව දුටු විට නෙත් දැක්කා
හිතක මහිම සිත් ගත් දා සිට දැනුනා
ළඳක වරුණ නුඹ දුක් දුන් දා සිට දැනුනා

ලියක් දිදුල පහනක් මෙන් නිදි වරලා
රැයක් දවාලක් නැතිවම මම රැක්කා
කුසට අහර දිවට මිහිර දුන් මා විසි කරලා
ගියේ මන්ද තුන් වසරක පෙම බිඳලා

නුඹට ගෙවපු කාලය ගැන දුක් රන්දා
ලොවට කියා පාන දුකත් අතහැරියා
හදට දුන්නු දුක් අතහැර ජය රන්දා
දිවි සුරැකුමට මං මගෙ සිත ඇන්දා

( ~ තරිඳු පතිරණ ~ )

ජීවිතය හා තනිකම

තනිකම දුකකි තනියම ඉන්න විටදී,
මරණය දුකකි තනිකම හුරු විටදී,
තනිකම දුකකි ළංවූ අය වෙන්වෙද්දී,
මරණය සැපකි අප්‍රිය සම්ප්‍රේයෙදී...

නෙතට සැපක් වී කඳුලින් ලියමි සිතා,
රුවට රසක් වී නුඹ හැර යාමත් දුකකී,
හිතට වහල් වී මෙතුවක් කල් දුක් විඳිමි,
මට මොන නැකත්දෝ දැන් කල් ගියා වැඩී..

මෙතරම් දුරක් ආවේ තනියමයි මම,
යායුතු දුරත් ඇත එය දැරුමටත් බැරී,
නිවහල් සිතක ඇති සැපතක් තුරුළු කර,
අවසන් නින්ද පනමි සමුගෙනම ලොවෙන්...

( ~ තරිඳු පතිරණ ~)

පෙරළි පෙරළි ගල් කුලක් මතට දිව එන,
කුලෙහි වැදී පෙණ කැටිත් විසිරී..
දැනෙන්නේ මහ තනිකමක්, හුදෙකලාවක්..
මුසාවන්ගෙන් පිරි මායා ලෝකය,
පිළිබඳව කලකිරීමෙන්..
ඔබේ සෙනෙහෙබර දෙනෙත මායිමේ..
සිනහවක අරුම මැවූ අද මට
තනිකමත් දුකකුත් ඉතුරු කර,
ඉවත ගොස් ඇත මගෙන් දුරකට..
ඔබේ පාමුල තැබූ මගෙ ලොව,
මලක් පිදුසේම භක්තියෙන් මම,
පෙමත් සමගින් තුරුකරගෙන,
හදට පිදුවා මතකදෝ ඔබට..
වැටුන එකම කඳුලක් වුවද දෙනෙතින්,
බිමට අතනොහැරම සීතලට,
මගේ පපුව මැද තියෙන උණුහුමින්,
දොවා දුන් හැටි මතකදෝ නුඹට..
ගෙවෙන දිනයක් පාසාම ජීවිතේ,
අඳුර සමගින් පොරබඳින්නෙමි..
තවත් සිතකට පෙම පුදන්නට,
දිරිය නැති බව පසක් කොටගෙන...